Gdy po jakieś godzinie udaliśmy się na obiad zobaczyłem w oddali że siedzi sama przy stoliku. Zostawiłem chłopaków i podszedłem do niej.
Można ? - spytałem, a gdy zobaczyłem że kiwa głową usiadłem. Oczywiście wszyscy moi kumple z pokoju zaraz się do nas przyłączyli..
To jak macie na imię?- spytała Jagoda, a każdy chłopak mówił swoje imię i podawał jej rękę.
Piotrek!
Fred!
Albert.
Kamil.
Mhm. A ja jestem Jagoda. - przedstawiła się, a ja przez ten cały czas siedziałem cicho i patrzyłem na nią jak zaczarowany. W końcu usłyszałem głos Freda:
No widzisz Słońce, jak na niego działasz ? - wszyscy zaczęli się śmiać, a ja cały się zaczerwieniłem.
Hm. Domniemywam. - zaśmiała się razem ze wszystkimi. Oh, jak ona pięknie się śmiała. Zaraz, jejku, co się ze mną dzieje ? Nawet o mojej byłej tak nie myślałem..
No widzisz Słoneczko, on chce się umówić, ale się wstydzi – powiedział Fred, a ja uśmiechnąłem się szeroko. Jak to dobrze że on to powiedział, sam nie mógł bym się przełamać.
Hm.. Zastanowię się nad tym – powiedziała patrząc na mnie i uśmiechając się lekko.
Noo, Mała, nie trzymaj nas w niepewności – zaśmiał się Kamil.
Eh. No skoro chce to okej. - powiedziała i patrzyła na mnie wyczekująco.
Pewnie że chce. - powiedział Piotrek.
Może mi powiedzieć ? - spytała z zaciekawieniem w oczach. Poczułem jak pod stołem szturcha mnie któryś z chłopaków. Popatrzyłem na Jagodę i z moich ust wydobyły się słowa : Nie, może kiedy indziej.
Wszyscy patrzyli na mnie zaskoczeni. Sam nie wiedziałem dlaczego to powiedziałem. Jagoda popatrzyła na mnie smutno, a później wzruszyła ramionami i powiedziała :
- Tak, może później – po czym wstała i odeszła . Poczułem pustkę w sercu.
Stary coś ty zrobił ?!
Jagoda, poczekaj ! - wołali, ale ona już poszła.
Chłopie, szło tak dobrze ! Powaliło cię ? Jak ci się nie podoba to trzeba było tak od razu, a nie przy niej. Widać że było jej przykro .
To może ty się nią zajmiesz, co?! - krzyknąłem i poszedłem do pokoju. Chłopaki patrzyli za mną i byli zaskoczeni moim zachowaniem, ale nie tak bardzo jak ja..