Teraz to co opowiem jest prawda...Mam 14 lat i to przezylam...Tesknie za nia jak cholera...z czasem mialabym sie ochote zabic...Bo po co zyc?Wiec kiedy mama urodzila z innym mezczyzna dziecko bylam smutna i szczesliowa smutna-bo z tym innym facetem ktorego nie nawidzilam a szczesliwa bo ze bede miala siostre...Byla ladna...taka sliczniutka...A teraz jest aniolkiem....Kiedy sie dowiedzialam ze ma wade serca caly swiat runal w gruzach...CZARNY SWIAT,TAKI BEZNADZIEJNY...Ale cieszylam sie ze moze jeszcze zyc...Kiedy byla wypisana....wtedy nie poszlam do szkoly tylko pojechalysmy oby dwie po nia;) lekarze upewniali ze moze gora 2 miesiace moze zyc...Dla mnie to sie liczylo...Przyszlismy do domu bylismy szczesliwi...Wykompalismy ja i poszlismy spac...Rano kiedy sie obudzilam karetka byla w domu i sasiadka i mama i brat plakali...Pomyslalam co sie dzieje kiedy sie ocknelam mama powiedziala:NIE ZYJE...A ja zamarlam na chwile...stalam jak nie wiem kto...I tak przez 30 min...lekarze powiedzieli ze nic sie nie da zrobic...A ja plakalam caly dzien...Modlilam sie i pytalam Boga dlaczego ona?dlaczego nie ja??Zamowilismy pozniej pogrzeb itp....Mama nas jeszcze przed wakacjami zalatwila nam wakacje (kolonie)bo wtedy kiedy sie to dzialo byly wakacje...Nadszedl dzien w ktorym musielismy wyjechac...ja nie chcialam ale mama mowila zebym sie odprezyla...Byly tam dyskoteki ale ja nie chodzilam...Wogole...Ani sie nie cieszylam tylko po nocach plakalam i tyle....Kiedy przyjechalismy do domu...Bylo mi smutno ale pomyslalam trzeba zyc dalej....Bo moze i tam ma lepiej niz tu...byla chora na wade serca no to w koncu...mowi sie trudno...Trzeba jakos zyc z dnia na dzien...I wspolczuje tym ktorym zginelo lub tez zmarlo dziecko...lub ktos bliski z rodziny...pozdrowienia