Paula siedziała przy jego łóżku i przytulała sie do niego. Miał takie ciemne włosy, umięśnione ciało i był po prostu super... Dziewczyna przejrzała na swojej lustrzance wszystkie ich wspólne zdjęcia. Widziała,że kochał tylko ją. No w każdym razie tylko ją kochał tak jak chłopak dziewczynę. Justyna przyglądała mu się, wiedziała jakie to dla Pauli trudne teraz nie płakać, Jej chłopak leżał nieprzytomny w szpitalu i nikt nie wiedział co robić. W koncu wyszła żeby Paulina mogła popłakać w samotności. Nagle chłopak poruszył się. Justyna była już w drodze do łazienki, więc nie widziała tego. Jednak jej siostra nie spuszczała wzroku ze swojego chłopaka.
- Hadrian...?Hadrian to ty? Kocham cię... Słyszysz mnie?
- E-e-e- ewe-ewelina... - Wybełkotał. - Ko-ko-cham.
Otworzył oczy i nieoecnym spojrzeeniem niemal zwalił Paule z nóg. Był taki przystojny...
Pielęgniarki natychmiast go zabrały na jakieś badania, bo już się ,,obudził." Justyna która właśnie wyszła z toalety to zobaczyła i pognała do siostry.
- Paula? Jest przytomny? To super, bo...
- CHodźmy już do domu. - Szepnęła dziewczyna ocierając łze. - On nie kocha mnie tylko... Eweline...
- Co ty gadasz? Jest w tobie zakochany. Jak tylko się do końca wyleczy będziecie piękną parą.
- Możliwe, ale... ja nie jestem jego jedyną dziewczyną.
Justyna nic nie rozumiała, ale wolała dalej nie pytać. Jak Paula będzie chciała sama się otworzy przed nią. Poszła razem z nią do domu. Cały czas myślała o Hadrianie i o tym jak go nieśli. Niedługo pewnie wypuszczą go domu a wtedy wszystko wróci do normy. Paula będzie z nim chodzić...
- Tak właściwie... - Justyna nie mogła się powstrzymać. - Czemu on niby ma inną?
- Nie wiem czemu.
- Ale skąd wiesz?
- Powiedział to. Powiedział jej imie. A kiedy ktos się ,,budzi" to zawsze mówi imie swojej ukochanej...