Czasem Paula wyobrażała sobie że wszyscy ludzie to części figur geometrycznych i przez całe życie ondajdują inne kawałki tworząc koła, kwadraty i rąby... A ona jedna nie znajdzie już nigdy żadnej części swojej figury. Dziewczynka mieszkała u swoich rodziców, chodziła na zajęcia dodtakowe. Miała drogi, markowy aparat, mogła wierzyć w co chciała, wyznawać swoje poglądy i żyć jak sama chce. Nie było wojny, głodu, rodzice ją kochali. Można by powiedzieć,że niczego jej nie brakowało, ale jednak w sercu dziewczyny była dziura. Z każdą myślą coraz to większa i bardziej bolesna. Chodziło o chłopaka Pauli - Juliana. Leżał w szpitalu nieprzytomny od bardzo długiego czasu. Codziennie Paula i jej siostra Justyna przychodziły do niego i patrzyły jak leży. To było straszne... Naprawdę straszne. Oni zawsze wszystko robili razem. Razem chodzili do domu, kościoła, szkoły, restauracji, muzeów, galerii, kina i sklepów.

Zawsze razem.

Chłopak drgnął. Powoli otworzył usta i coś powiedział. Pielegniarka spojrzała na niego. Budził się. Paula i Justyna przysunęły się blizej, niemal stykali się nosami i wtedy on znowu coś powiedział.
- To pewnie moje imie. - Szepnęła cicho Paulina. - Tak, tak, tak. Mówi ,,Paulina"
Chłopak znowu coś powiedział.
- E-E-E - Zaczął - Ewelin-Ewelina...
Paula poczuła jak serce jej pęka. Jednak wcale nie była zła, wściekła ani zawiedziona. I to ją właśnie bolało. Ona go dalej kochała i nie przyjęła do wiadomości, że dla niego zawsze była tylko koleżanką. Narzucała mu się podczas gdy on kochał Ewelinę. Siedziała tam jednak dalej czekając aż się zbudzi, powie, że kocha tylko ją albo chociaż wybełkota jej imie i da jej nową nadzieję...