Nie wierze już w przeznaczenie! cz.2
Powiedział, że się odezwie, jednak nie zrobił tego. Było mi przykro, ale nie aż tak bardzo jak wcześniej. Mijają kolejne miesiące, zbliża się koniec wakacji, a ja nie potrafię zapomnieć. We wrześniu Jego urodziny, będzie ciężko. Nie wiem co mam robić, za 8 miesięcy przeprowadzam się do Gdańska, chciałabym spróbować skontaktować się z Nim, ale brak mi odwagi. Planuje napisać Mu sms-a w styczniu, albo lutym(jak będę mieć skończone 17 lat), że wyjeżdżam i jeżeli chcę to niech się odezwie. Boje się:). Ja rozumiem Jego postępowanie, bo co taka 16 może wiedzieć o życiu, On ,może się obawiać tego, że się Nim znudzę i za jakiś czas Go opuszczę. Wiem, że 7 lat to jest dość spora różnica wieku. Najgorsze jest to, że On nie wie nic o moich przeżyciach i nie dopuszcza do myśli tego, że ja naprawdę jestem dojrzała osobą i mogę Go kochać naprawdę. Proszę na koniec o radę. Nie wiem co robić: czy walczyć o Niego, czy spróbować zapomnieć i zacząć nowe życie z dala od wszystkiego. Nie wiem czy to jest przeznaczenie czy tylko moja wybujała wyobraźnia, ale On jest taki jaki chciałam, żeby był ktoś kogo pokocham!
Dodał/a: marika w dniu 24-08-2011 - czytano 907 razy.
Słowa kluczowe: opowiadania nastolatek krótkie opowiadania nieszczęśliwa miłość marika
Kategoria: Miłosne
Słowa kluczowe: opowiadania nastolatek krótkie opowiadania nieszczęśliwa miłość marika
Kategoria: Miłosne