Moja szybka i przelotna miłość nie zrobiła wrażenia. Trochę się z nim spotykałam i koniec. Spojrzał na mnie. Nic nie czuł. Oprócz nienawiści. Nie znosił mnie czułam to. W końcu to on ze mną zerwał, zdradził i znienawidził. ,,Nie jest ciebie wart" to słyszałam często, ale nawet jeśli to prawda to ja dalej go kocham. Pewnego dnia stanęłam przed jego domem i zatrzymałam w progu. Poczułam zapach fiołkowych perfum i usłyszałam gorące wyznania miłosne.
Jakaś młoda kobieta tam była. Starsza ode mnie i dużo ładniejsza. Kamil siedział na kanapie i gorąco ją całował. Obok stał nietknięty już zimny popcorn. ZEMSTY!!! Mówiło mi coś w głowie. Usiadłam koło nich na kanapie bez wyjaśnień. Ona odsunęła się odruchowo.
- Kim jesteś? - Spytała.
- Jego dziewczyną. - Odparłam patrząc jej prosto w oczy. - A ty co tu robiłaś?
- Ja... tego... Jysk... - wydała z siebie kilka dziwnych dźwięków i całej siły uderzyła Karola w twarz. - Ty zdrajco!!! - Ryknęła. Moje słowa zadziałały jak czerwona płachta na byka.
Ona wyszła i zostałąm sama z Karolem. Usłyszeliśmy trzask zamykanych drzwi. Zrobiło sie cicho i niezręcznie.
Spojrzał na mnie. Był zły. Ja też. Co prawda Karol ze mną zerwał nie byłam już jego dziewczyną ale to nie oznaczało że dalam mu pozwolenie na inną. CO JA GADAM? Karol był wolny, mógł się spotykac z kim chciał. Ja też. I psuć związek byłoby dziecinnie.
- Karol, wiem co zrobiłam... - Zaczełam. Przerwał mi nieoczekiwanie.
- Ok. - Szeptał coś do siebie. Rozpłakał sie. Za oknem stała ona i obserwowała sytuację.
Westchnęłam. Co mogłam zrobić??? I nagle mdo pokoju wszedł brat Karola Benek. Spojrzał na mnie.
- Obgadajmy to jutro w szkole. - Powiedział.

Po naszym ,,obgadaniu" byliśmy już parą. Karol mi przybaczył zrozumiał co czułam, że on też był winny. Ona miała na imię Dominika i wróciła do niego.

!3 lat później. Karol i ja byliśmy przyjaciółmi aż do tego słonecznego, pięknego wtorku, gdy ubrana w suknię ślubną kroczyłam do ołtarza. Welon miałam piękny, nie ma co. A potem zobaczyłam Beniamina. I powiedzieliśmy sobie ,,tak'' Trzynastego w niedzielę na slubie Domy i Karola płakałam. Ze szczęścia. Gdyby nie moja zemsta nie wyszłabym za Benka a może i Karol i Domcia też by ze sobą zerwali. Niedługo potem urodziłąm bliźniaki i nazwałam je Karolina i... Dominik. zostałam malarką i najpewniej najszczęśliwszą kobietą na ziemi.

The end. (proszę o komentarze ale szczere, nie sugerujcie się zdaniem innych, przeczytajce albo chociaż zerknijcie na serio nie pożałujecie}