Sztuka latnia

Byliśmy na klasowej wyciecze nad morzem. Zobaczyliśmy między innymi urwisko. Tylko chłopacy podchodzili do balustrady bo dziewczyny się bały, ale nie ja. Spojrzałam w dół. Dwadzieścia metrów pode mną wściekłe fale uderzały w piaskową ścianę, nie było widać nic oprócz czerni majowego, lodowatego morza. Wtedy pomyślałam, jak to pięknie byłoby umrzeć skacząc do wody z tego miejsca. Tak. Być wolną. Lekką. Rozkładam ręce – niby skrzydła, jak ptak szykujący się do lotu. I już myślę tylko o tym locie, o niczym innym i o nikim innym. Po prostu lecieć… Wiatr dotyka mnie po ciepłej jeszcze skórze i zaplata moje włosy na podobieństwo tych syrenich.  (...)