Szła długim korytarzem przepełnionym ludźmi. Ewangelina. W szkole miała same pały od tego czasu... Wspomnienie o nim było wyjątkowo bolesne. Zerwanie w ten zwykły sposób, pełen łez, smutku i żalu z tak błachego powodu... to właśnie zabolało ją najbardziej. I jeszcze to że codziennie w szkole go widywała i zawsze musiała mu powiedzieć ,,częśc" wtedy ból był nie do zniesienia.
- Hej. - Powiedział beznamiętnie, machinalnie Jasper.
Tym razem w utach zrobiło się jej sucho i umiała odpowiewiedzieć. W końcu wydusiła.
- Dlaczego już mnie nie kochasz?
- Kocham. Ewangelina, jestes mi najbliższa na świecie.
- Nie wrócę. Wiesz że to była zdrada.
- Jasne że wiem. Nie ukrywam że chodzenie z Bellą było błędem. Tylko ty.
- Bo ci sie z nią nie udało. Jak poznasz inną to znowu będzie to samo. Nie ufam ci. Ale cię kocham zarazem.
- A ja nie mam żadnych zastrzerzeń doi ciebie. jestes chodzacym ideałem.
Popatrzyła na niego. Nie znosiła go, kochała go, nie ufała mu a zarazem mogła mu powierzyć własne życie... Nie rozumiała go i znała jak własną kieszeń. Była zła ale mu przebaczyła.